از عقل و شعور  که برآید

کز عهده افکار من بدرآید

***

بنده همان به که ز افکار خویش

عذر به درگاه دوستان آورم

ورنه سزاوار لطف دوستان

من نتوانم که به جا آورم

***

بالاخره پس از مدت ها دوباره سلام و درود…

گرچه در این مدت گلایه دوستان بر عدم نوشتن بنده حقیر بالاگرفت، ولی باور کنید فقط چند روزی است که فراغ بال پیدا کرده ام و میتونم بنویسم. البته به قول دوستان نوشتن که دیگه بیشتر از ۱ ساعت وقت نمیخواد…ولی من تو این مدت همون ۱ ساعت رو هم وقت نداشتم…وقتی ذهن آدم درگیر باشه شاید کمتر بتونه وقت خالی پیدا کنه…

ولی از چند روز پیش که جلسه دفاع از پروژه کارشناسیم به خوبی و خوشی برگزار شد و نوشتن پایان نامم هم تموم شد، همچین یخورده دنیا به کام شده^۲ و داره روی خوشش رو دوباره به من نشون میده…اما خاطراتی که تو این روزها رقم خورد جالب و شنیدنیه! سعی می کنم حتما بنویسم …

تا درودی … بدرود.

__________________________________________________________

۱- قصد خاصی از نگارش به سبک سعدی نداشتم، شاید چون چند وقت پیش بزرگداشت سعدی بود و شاید چون چندی پیش بر حسب دریافت پیامکی به خواندن دوباره سعدی روی آوردم…

۲- به قول معروف ” همه چی آرومه….من چقدر خوشحالم…!!! “

می نویسم تا بدانی که کسی هنوز در تک تک لحظه هایش یاد توست، حتی اگر یادش برایت مهم نباشد.

می نویسم تا بدانی بر سفره هفت سین برایت آرزو کردم، حتی اگر یادت نباشد که برایم آرزو کنی.

می نویسم تا بدانی که …

ای بابا… نه… این مال سال ۸۸ بود… نسخه ۸۹ اینه…

دوباره بوی شب بو، طعم شیرینی و هوای تازه … دوباره سخن از عید و تبریک و عیدی … دوباره شادی و آرزوهای خوب … و یک لحظه! لحظه ای که می­گوید یک­سال گذشته است و سالی آغاز شده است.

سخن از قبل نمیرانم(!) ، نمی گویم و نمی پرسم که هر چه بود گذشته است و تجربه ای است در دفترچه زندگی و اینک آینده ای پیش روست…

آینده ای که هر لحظه­ اش برای تک تک دوستانم پر بودن از خاطرات پرتجربه شیرین و شاد، چرخش چرخ آرزوهایشان و سلامتی و هر آن چه می­ خواهند باشد… چه دوستانی که دلتنگ دیدنشان هستم_­، چه دوستانی که نباید دلتنگشان شوم(!)، چه دوستانی که فکر می­ کنند دلتنگشان نمی شوم، چه دوستانی که یادشان خاطره شده­ است، چه دوستانی که یادمان از یادشان رفت ه­است، چه دوستانی که یادشان از یادم رفته­ است(!)، چه آن­هایی که دوستشان دارم و آن­ هایی که دوستشان هستم(!) و چه هر کسی که این متن را می­  خواند…

آینده ای که آرزویش موفقیت و سربلندی دوستان و خانواده ­ام است و رسیدنم به آن چه که دور است اما رسیدنی!

و اما عیدی! دیگه زیادی آرزو کردم… حالا دیگه نوبت شماست…

سال قبل قرار بر این گذشت که دوستان با وبلاگم پشت سر من از بدیهام غیبت کنند… ولی دوستان این عیدی رو دریغ داشتند… ولی امسال باز هم منتظر عیدی دوستان هستم…. صبر ما زیاد است!

در هر صورت ولو زحمته…سال نو مبارک!

کم کم بهار و نوروز می شود، جدای همه‌ی مشکلات و ماجراهای خوب و بد، دور از دوری‌ها و کمبودها، به آن‌چه که به ما نزدیک‌تر و طبیعی‌تر است، به طبیعت، به بهار و نوروز بیاندیشیم … به بهاری زیبا که زیباییش سهمی از زندگی ماست…

به هر حال… با امید و با نشاط تمام، امیدوارم تمامی دوستان حقیقی و مجازی و تلفیقی(!) تصمیمی برای سال بعد بگیرند و سالی نکو را آغار کنند.

و شعری که سال هاست چنین لحظاتی آن را زمزمه می کنم…    نرم نرمک می رسد اینک بهار…خوش به حال روزگار…

از طرف دیگر لطف دوستانی که جویای احوال هستند و نگران حال ما و گاه و بی گاه می پرسیدند:”تو را چه شده است ای جوانک خام که وبلاگ نویسی را رها کرده ای؟”.

تقریباً ۲ هفته تا سال جدید بیشتر باقی نمانده است و هر چه به روزهای سال ۸۸ نگاه می کنم بیشتر به این جمع بندی می رسم که اصلاً سال خوبی را نداشتم و دریغ از یک نکته خارق العاده! شاید بابت این مسئله است که شروع خیلی از کارها و خواسته هایم را سپرده ام به سال آینده و احتمالاً سالی بهتر.

روحم خسته است، و به قولی احتیاج بهClean Up دارد…

و شاید پاسخ سوالی که نمی دانم! نظر شما چیه؟ اگر بر سر دو راهی انتخاب قرار می گرفتید راه اول را می رفتید یا راه سوم(!) ؟

این ترم خیلی سعی کردم که درس بخونم و بتونم معدلم رو بهتر از قبل بکنم، ولی انگار یکی هی ترمز درس خوندن ما رو می کشید… نمی دونم چرا… شاید اولین ترمی بود که توی تمام امتحاناتم از مبحث بسیار پیچیده تقلب استفاده کردم… حتی توی امتحان آزمایشگاه که مطمئن بودن همه رو بلدم و استاد هم مطمئن بود که من بلدم … نمیدونم چرا .. ولی شاید اونقدر این نمره برام ارزشمند شده بود که دست به هر کاری زدم… البته نمی خوام بگم که اهل تقلب نبودم… اما این که این ترم به صورت فاجعه باری تقلب کردم و تقلب رسوندم، جای بسی تامل داشت.

همیشه دوست داشتم هر چیزی رو که میشه تجربه کرد، انجام بدم… این ترم هم همش به این فکر بودم که فقط مونده معدل الف بشم… که البته خیز مناسبی هم اول ترم برداشتم… ولی خوب ..نشد دیگه.

حالا هم که همش باید صبح که بلند میشم به این فکر کنم که پروژه رو چی کار کنم! ای بابا! تا آخر بهمن بیشتر وقت نمونده! یه وقتایی هم به خودم فحش میدم که آخه این چه وقت پروژه برداشتن بود!

دیگه از اوضاع روزگار که خودتون بهتر مطلعید و همانطور که شمایید من هم نیز همانطور!

بنده رو عفو بفرمایید بابت کم حوصلگی و این که کم می نویسم…

زیرا یکی از دریچه ها بسته است

نه مهر فسون، نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد

بالاخره ویدئو پروژکتور نصب شد. گفتیم : «ایول، اولین برنامه سالن مال ماست!» ، اما گفتن سالن آماده نیست! ولی با کمال تعجب همون هفته چهارشنبه مراسمی توی همین سالن ناآماده برگزار شد!

روزها گذشت و بالاخره پوسترهای مراسم نصب شد و ۲۴ آذر “همایش آشنایی با لینوکس” قطعی شد.

احتمالاً مراسم ۱۶ آذر دانشگاه یادتون هست.. ۳ تا دوربین مدار بسته و ۱ دوربین دیگه از مراسم فیلم برداری می کردن…اینو داشته باشین…

صبح روز ۲۴ آذر اطلاع یافتیم که سالن دوربین نداره! یکی از دوستان هم کلی رفت دانشگاه و اینور و اونور که دوربین بگیره اما نشد…

قبل از اینکه مراسم شروع بشه…به مسئول سالن گفتیم که خوب با دوربین مدار بسته فیلم بگیرید… گفتن نه…اصلاً کیفیتی نداره…با همون دوربین موبایل بگیرید بهتر در میاد…!! (اونجای آدم دروغگو!)

خوب مراسم به هر نحوی بود برگزار شد… البته بماند که در همون جا اتفاقاتی برام پیش اومد که نتونستم ارائه خوبی داشته باشم…من که حتی شاید هر ترم ۳ یا ۴ تا ارائه حتماً دارم…حتی تمام چیزهایی که آماده کرده بودم هم از یادم رفت…خوب… بگذریم…

چهارشنبه ۲۵ آذر… وقتی که دیدم مراسمی توی سالن هست..رفتم توی سالن…جمعیت خیلی زیاد بود….فکر کنم حدوداً ده ۱۵ نفری بودن…اینو داشته باشید…

تو پرانتز بگم…همون روز مراسم لینوکس به ما گفتن جمعیت توی سالن کم هست…برید توی اتاق سمینار، طبقه سوم!

برگردیم سر همون قضیه چهارشنبه…با کمال تعجب دیدم که دوربین بسیار با دقت خاصی داره از مراسم فیلم میگیره… خوب شما اگه جای من بودید چی کار می کردید؟

البته وقتی خوب دقت کردم فهمیدم چرا دوربین آوردن….آخه از ما بهترون داشتن مراسم رو برگزار میکردن…!!!

به دنبال دوستان می گردم. اما کسانی مثل این که از ورود ما خوششان نمی آید. چنان نگاه می کنند که به خودم شک می کنم و به این فکر فرو میروم که عجب موجود عجیبی است این “دانشجو”  !

از نگاهشان می ترسم. ساعتی با دوستان گفتگو می کنیم و ساعتی ما را نگاه می کنند ، انگار وقتی میخندیم عذاب می کشند… ناگهان افرادی می بینید که در عمرتان ندیده اید…

افرادی را نمی شناسم، اما با نگاهشان هزاران فکر و ایده به من منتقل می کنند و انگار انتظار کاری دارند… عجب موجود عجیبی است این “دانشجو”!

افرادی آن طرف تر برای هم اس ام اس می خوانند “ای دانشجو….ای مزدور… ای عامل بیگانه….” و با صدای بلند می خندند… عجب موجود عجیبی است این “دانشجو”!

ظهر، به سلف میروم…

در راه سلف انگار همه مرا می شناسند و من هیچ کدام را….بارها این جمله تکراری را از من پرسیدند:  ”امروز خبری نیست؟”

نگاهی می کنم… “نه …فکر نمیکنم… یا حداقل من در جریان نیستم“!

باز می پرسند : “انجمن اسلامی مراسم ندارد؟”

سرم را پایین می اندازم و جریان را توضیح می دهم… “احتمالاً یکشنبه … اگر مشکلی پیش نیاد“.

نا خدآگاه یاد مراسم ۱۶ آذر سال قبل می افتم… جه سختی ها و رنج ها و بی خوابی ها کشیدیم و کسی از ما سوالی نمی پرسید…

ساعت ۳ … “جشن(!) روز دانشجو”

سالن کوچک فنی مملو از دانشجویان است… از انتهای سالن صداهایی به گوش می رسد… بوی اعتراض می آید…

سرود  یار دبستانی سر می دهند… تک تک جمله هایش را با تمام وجودم ، آرام زمزمه می کنم … “یار دبستانی من…”

صدای دست زدن…زیر لب “ناله سر مکن…” می خوانم….

“مرغ سحر..ناله سر مکن…دیدگان خسته تر مکن….”

فریاد دانشجویان بلندتر می شود…

مراسم شروع می شود…

قرآن…سکوت….

سرود ملی…همه می خوانند… و بار دیگر یار دبستانی سر می دهند…

ای کاش …

مجری هر چقدر تلاش می کند که دانشجویان را آرام کند نمی تواند… یکی از دانشجویان به نشانه اعتراض مطلبی را بیان می کند… صدایش را واضح نمی شنوم…

موبایلم زنگ میزند… دوستی از همین نزدیکی…صدایش را نمی شنوم…. سالن را از در پشتی ترک می کنم… زیر باران قدم میزنم و با دوستم صحبت می کنم… به محوطه دانشکده فنی باز می گردم… دانشجویان شعار می دهند…

جلوی حراست می نشینم و به فکر فرو می روم… به اینکه چه می شود و چه خواهد شد و چه می تواند بشود…

نگاهشان آزارم می دهد… به بوفه می روم… در راه دوستی را می بینم و کمی با هم گپ می زنیم…

بوفه…. نسکافه می خورم … عده ای در مورد اتفاقی که افتاده است بحث می کنند…

به سمت اتوبوس های دانشگاه می روم… باران شدید تر می شود…

دوستانی را می یابم… کمی با هم گفت و گو می کنیم و می خندیم…خنده هایی نه از جنس همیشه….

و…

سلف… همه از اتفاق امروز دانشگاه می پرسند… “شما خبر ندارید چه اتفاقی افتاده است؟”

اصلاً حوصله صحبت کردن ندارم…. “نه …ولی مثل اینکه خبرایی بوده…”

به خانه باز میگردم و تنها چیزی که به ذهنم می رسد این است که اخبار امروز را دنبال کنم….

سایت فرارو را باز میکنم… خبرهایی از دانشگاه همدان… عکس هایی از ۱۶ آذر… خبرهای بدی است… سایت را می بندم…

جرقه ای در ذهنم می خورد و می نویسم… “عجب موجود عجیبی است این “دانشجو”” .

گرچه وصالش نه به کوشش دهند، هر قدر ای دل که توانی بکوش «حافظ»

می خوام براتون داستان تعریف کنم…..صبر کن حس بگیرم….خوب…

یکی بود یکی نبود…

اما نمیدونم کدوم یکی بود کدوم یکی نبود …!!!

ولی مسلمه وقتی این یکی بود ، اون یکی نبود، یا وقتی اون یکی بود ،این یکی حتماً نبوده!!!

بعد این همه آخرش نفهمیدیم کی بود،کی نبود، اگه یه کی نبود ،کی بود ؛ شایدم اگه یه کی بود ،کی نبود ؟؟؟

ولی مسلمه هر چی هست هر کی ،هر کی نبود،چون یکی بود ، یکی نبود. شما میدونین کی به کی بود؟

چیه؟؟؟ فکر کردی حالا میشینم برات قصه میگم؟ نه عمو جون!!! ما این کاره نیستیم… (سانسورش کردم)

فقط می خواستم بگم از پست قبلی هیچ، هیچ و هیچ منظوری نداشتم وفقط یه جور آموزش صرف فعل برای بعضی از دوستان بود…زیاد جدی نگیرید!

فقط آبان تموم شد و…

همین.