چطور تابستان اینقدر نفهم است که نمی فهمد وقت دانشگاه رفتن نرسیده است. حتی تصوری از دانشگاه رفتن،کلاس رفتن،انجمن رفتن، بیرون رفتن با دوستان،سلام علیک با آدم هایی که چند وقت است ندیدمشان در ذهنم نیست. به این وضعیت موجود و این تنهایی عجیب و غریب عادت کرده ام. عین این کلاس دومی هایی شده ام که شهریور شده و وقت مدرسه رفتن شان رسیده اما نمی دانند آیا همه چیز مثل کلاس اول است یا نه؟ آیا دوستان جدیدی پیدا می کنند یا قرار است تا ابد تنها بمانند؟ آیا خانومشان خوب خواهد بود؟